Najlepsze podręczniki do języka polskiego

Teoretyczne ujęcie roli podręcznika do nauczania literatury zakłada, że powinien on spełniać zadania analityczne i syntetyczne, czyli dawać uczniowi podstawę do samodzielnej pracy, a jednocześnie gromadzić gotowe informacje historycznoliterackie, które służą utrwaleniu wiedzy i umożliwiają orientację w ogólnym obrazie tradycji kulturowej. Wszystkie podręczniki do języka polskiego muszą to uwzględniać.

Jakie warunki musi spełnić dobry podręcznik do języka polskiego?

W praktyce jednak osiągnięcie takiej równowagi nie jest łatwe. Im bardziej podręcznik zadowala nas w osiąganiu jednego celu, tym bardziej jest nieodpowiedni w osiąganiu innego. Aktualna opinia skłania się ku podręcznikowi do nauki czytania. Taki podręcznik powinien mieć na celu kształcenie umiejętności czytania, dając nauczycielowi i uczniowi sporą samodzielność w kontakcie z faktem literackim, a zwłaszcza z konkretnym dziełem. Podkreśla się konieczność skupienia się na konkretnym dziele jako ogólnie rozumianym historycznym elemencie kultury, obowiązują następujące oczekiwania: niezastąpiony przewodnik w każdej sytuacji szkolnej.

Jak powinny wyglądać podręczniki do języka polskiego?

Mówi się o antologii tekstów opatrzonych krótkim komentarzem, zróżnicowanym zestawie materiałów do interpretacji oraz propozycjach ćwiczeń. Jednocześnie wyraźnie podkreśla, że aspekty badawcze, operacyjne i samokształceniowe podręcznika – książki, która uczy, jak się uczyć – stoją ponad jego funkcją informacyjną. Nie opłaca się dodawać kolejnych cytatów. Należy zwrócić uwagę na wyodrębnienie i uporządkowanie repertuaru elementów konstrukcyjnych podręcznika, które zgodnie z tymi postulatami służyłyby doskonaleniu umiejętności czytania i pisania.

Jakie są kontrowersje w komponowaniu podręcznika do języka polskiego?

Proponuje się projekt wyraźnego odróżnienia podręcznika do historii literatury od książki używanej przez wszystkie klasy, która służy do porządkowania i syntezy informacji z antologii tekstów. Tym samym podręczniki powinny stanowić materiał do samodzielnej pracy ucznia, powinny rozrastać się, nie tylko w oparciu tekstów literackich, ale także różnego rodzaju dokumentacji i materiałów krytycznych, na podstawie których powstaną odpowiednie pytania do samokształcenia uczniów, tworząc w ten sposób w każdej klasie analityczną podstawę do syntetycznego ujęcia całego rozwoju literatury na zakończenie tak zorganizowanego studium.